1823

Εις το Λονδίνο συστήνεται φιλελληνική Εταιρεία.

 

1822

Οι Τούρκοι καταλαμβάνουν την Βέροια.

 

1827

Η εθνοσυνέλευση εκλέγει τον Ιωάννη Καποδίστρια «Κυβερνήτη της Ελλάδος» με επταετή διάρκεια θητείας.

1822

Καταστροφή της Χίου από τα τουρκικά στρατεύματα υπό τον Καρά Αλή.

 

1823

Αρχίζουν οι εργασίες της Β’ Εθνικής Συνέλευσης των Ελλήνων στο Άστρος της Κυνουρίας.

 

1848

Πεθαίνει στη Παροικία της Πάρου η Μαντώ Μαυρογένους σε ηλικία 51 ετών.

 

1822:

Η Χίος ήταν το πλουσιώτερο μέρος του ελληνικού κόσμου. Είχε για τα ανώτερα στρώματα του πληθυσμού ένα ευρωπαϊκό επίπεδο ζωής. Ξένοι περιηγητές αναφέρουν ότι οι γυναίκες της Χίου, έστω και αυστηρά ντυμένες, έκαναν θαλάσσια λουτρά, κάτι αδιανόητο και για τις πιο εξελιγμένες Ευρωπαίες. Ο πληθυσμός της ειρηνικός και φιλοπρόοδος, ήταν σχεδόν διπλάσιος του σημερινού: 120.000 ψυχές. Ήταν Μεγάλη Πέμπτη (30 Μαρτίου 1822), όταν η τουρκική αρμάδα εμφανίστηκε στη μεριά των Οινουσσών κατάφορτη από τουρκικό στρατό με επικεφαλής τον Καρά Αλή, για να επιβάλει παραδειγματική τιμωρία στο νησί. Γενικά, οι Τούρκοι εφάρμοζαν την αρχή της συλλογικής ευθύνης, χωρίς να διαχωρίζουν κατά την ώρα της τιμωρίας, αίτιους και αναίτιους. Το νησί δεν έπεσε αμαχητί. Ο Λογοθέτης κι ο Μπουρνιάς επί δύο μέρες πολέμησαν πεισματικά, αλλά δεν είχαν επάρκεια σε πυρομαχικά. Στη χώρα της Χίου σφάχτηκαν περίπου 10.000 άνθρωποι. Τα κουφάρια ρίχνονταν στη θάλασσα , γέμισε το λιμάνι. Οι αγρότες κατέφυγαν στα βουνά και κρύφτηκαν στις χαράδρες και στις σπηλιές. Ο Βαχίτ πασάς (διοικητής του νησιού) με προκηρύξεις τις οποίες προσυπέγραψαν και επιφανείς χιώτες άρχοντες, ανακοίνωσε ότι προσφέρει στους πάντες αμνηστία και συνεπώς, μπορεί ο καθένας άφοβος να επιστρέψει στην οικογενειακή του εστία. Έτσι, ο κόσμος παγιδεύτηκε και γύρισε στα χωριά και στα σπίτια του. Και τότε άρχισε η μεγάλη σφαγή που έμεινε στην ιστορία ως «η σφαγή της Χίου», διότι όλη η φρίκη των τραγικών εκείνων στιγμών έδωσε συμπυκνωμένη σε πίνακα ο μεγάλος ζωγράφος Ντελακρουά. Ο ίδιος ο Βαχίτ πασάς σε μια έκθεση του, που μεταφρασμένη δημοσιεύθηκε στο «Χιακόν αρχείον», γράφει κομπαστικά ότι έσφαξε 25.000 ανθρώπους και σκλάβωσε 5.000 νέους και νέες για να τροφοδοτήσει τα δουλοπάζαρα της Ανατολής. Οι συνέπειες της καταστροφής ήσαν οδυνηρές πρωτίστως για τους Έλληνες, αλλά και για τους Τούρκους. Καταστράφηκε το ακμαιότερο και πλουσιώτερο μέρος του ελληνικού χώρου και κόσμου, που θα μπορούσε, υπό άλλες συνθήκες, να προσφέρει πολλά και κατά και μετά την Επανάσταση στην Ελλάδα. Από την άλλη, οι αποτρόπαιες σφαγές προκάλεσαν την αγανάκτηση της κοινής γνώμης. Η ευρωπαϊκή διπλωματία άρχισε να ταράσσεται από τις εκδηλώσεις της τούρκικης θηριωδίας και να τίθεται πάλι το πρόβλημα της συνύπαρξης της Τουρκίας με τα λοιπά ευρωπαϊκά κράτη, κάτι που οδήγησε τον σουλτάνο να εξορίσει τον πρωτεργάτη της σφαγής της Χίου Βαχίτ πασά.

1821

Ο Αθαν. Διάκος μπαίνει εις την Λιβαδειά, υψώνει την σημαία της Επανάστασης και οι Τούρκοι κλείνονται στο κάστρο.

 

1822

Οι Τούρκοι νικούν σε μάχη κοντά στην Καστανιά του Όλυμπου.

 

1826

Σώζεται ο στρατός του Φαβιέρου εις την Εύβοια από τους Κριεζώτη, Μαυροβουνιώτη και Χατζημιχάλη.

 

1821:

Στη Βοιωτία ο Αθανάσιος Διάκος ξεγελώντας τους Τούρκους τοπικούς άρχοντες κατέλαβε τη Λειβαδιά και έθεσε υπό επαναστατικό έλεγχο όλη αυτή την καίριας σημασίας περιοχή μέχρι τις Θερμοπύλες. Στην Αττική, οι αγρότες της Χασιάς (Φυλής) υπό την ηγεσία του τοπικού αρχηγού Μελέτη Βασιλείου, αγρότη απλού, σε συνεννόηση με Αθηναίους Φιλικούς κατέλαβαν την Αθήνα, χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία, και απέκλεισαν τους Τούρκους στην Ακρόπολη. Επανερχόμενοι πάλι στην Δυτ. Στερεά, σημειώνουμε ότι ο οπλαρχηγός Δημ. Μακρής, μαζί με άλλους τοπικούς οπλαρχηγούς, κτύπησε τους Τούρκους φοροεισπράκτορες. Ήταν, όμως, αναγκαία και η συμμετοχή του Μεσολογγίου και του Αιτωλικού στο Κίνημα, λόγω της εξαιρετικής θέσης που κατείχαν και του εύρωστου τοπικού πληθυσμού. Οι όποιοι δισταγμοί κάμφθηκαν μετά την άφιξη στην λιμνοθάλασσα υδραϊκών πλοίων. Έκτοτε, ειδικά το Μεσολόγγι, θα γίνει η σημαντικότερη έπαλξη της Επαναστάσεως στην Δυτική Στερεά. Στον επαναστατικό χορό μπαίνουν ακολούθως και οι ορεινές περιοχές των Αγράφων και της Ναυπακτίας.